سروده یی از حسیب نیما - منیژه نادری

سروده یی از حسیب نیما از تلخ چه بنویسم ... چند! زنجیر تا به آزادی ، چند شبخون تا به بیداری خسته ام از شمارش اعداد ، روی تقویم های دیواری فصل سرما و لشکر توفان ، قالی سرخی از شقایق ها ما تماشاگران مرگ خود ایم ، زیر لب واژه های بیزاری سرخ و سبز و سیه شبیه هم اند ، بیرقی روی گور های جوان " زنده باد " ی که مرگ می آرد ، خسته ام زین شیوع بیماری من و تو ما شدن پذیر نی ایم ، بازوانت فتیله ی باروت ازدحامی شبیه خمپاره ، خنده یی با سلام اجباری تحت تعقیب یک هیولایم ، سایه ی دیو های تاریخی پنجه هایم نشد که مشت شوند ، ناله ی " یا خدا " ی تکراری کشور جشن سوگواری ها، رقص تابوت روی شانه ی ما کشور مرگ های بیهوده ، مقبره با شکوه معماری ... خودفریبی مرز ‍‍پنجاه قرن ، فاتح خوابهای بی فردا داد و بیدادِ ملت بی سر، شادمان مقام سرداری! (حسیب نیما)