«خدا حافظ وطن»، خواندن جدید با صدای سید انور آزاد Khoda Hafiz Watan by Sayed Anwar Azad, Aug 2025

خواندن جدید «خدا حافظ وطن» با شعری از استاد سید جاوید حمیدی که جدیدا توسط برادر عزیزم میرزا نجفی ثبت شده است، تقدیم حضور گرم تان می‌نمایم. 📌 در این شعر از رنج مهاجرت، شکسته شدن رؤیاهای کودکان، غربت جوانان، و عشق جاودانه به وطن سخن گفته شده است. لطفاً چینل را سابسکرایب نموده و با دوستان‌تان شریک سازید. ............................................................ Greetings to all viewers Thank you for watching the video. If you enjoyed the video and want to see more, leave a comment below and subscribe to our channel. WARNING: Any unauthorized re-upload of content is strictly prohibited and will be subject to severe consequences without notice. This video & audio is owned by Sayed Anwar Azad YouTube channel. If you have questions about the content posted on our channel, please contact us directly. ---------------------------------------------------- Stay connected with us on social media: Sayed Anwar Azad YouTube Channel:     / @azadmusic2  ​ Facebook Page: https://www.facebook.c​​​​​...​ Instagram Page: https://www.instagram​​​​​....​ …………………………………………………………………. #سیدانورآزاد​​ #دمبوره​​ #sayedanwarazad​​ ​​ #azadmusic2​ #hazaragi​ #موسیقی​ #محلی​ #وطن #خداحافظ ........................................................ خدا حافظ وطن! گرفتم داغِ غربت را به دندانم، خداحافظ وطن! بر خاک پاکت بوسه‌بارانم، خداحافظ ندارد کوچه‌های تو چراغِ خنده بر دیوار به لب خاموش شد فریادِ انسانم، خداحافظ دگر مکتب ندارد بوی دانش، نورِ دانایی شکسته شوق فردا در دل‌و جانم، خداحافظ دگر دختر نمی‌خندد، به امیدی شبِی تعلیم که شد خاموش رؤیاهای طفلانم، خداحافظ نمانده شغل و نانی بر سرِ خوانِ غریبانه شده بازارِ مردم سرد و ویرانم، خداحافظ جوانان‌ات پُر از حسرت، به دستانِ تهی مانده فتاده بالشان در گردِ طوفانم، خداحافظ نه درمان‌گر، نه استادی، نه نوری در فراسوها فرو ریخت آن ستونِ علم و ایمانم، خداحافظ به هر گامی که بردارم، تویی هم‌پای آهِ من وگر دورم، تویی نزدیک‌تر از جانم، خداحافظ به دوشم بارِ تبعید است و در دل حسرتِ دیدار به چشمانم نمانده اشکِ پنهانم، خداحافظ به پیشانیِ هر دیوار، زخمی مانده از غربت…